انجام درمان های دندانپزشکی با بیهوشی

درمان های دندانپزشکی اغلب ترسناک هستند! فرزی که در دهان جای گرفته می لرزد و می تراشد می تواند مو بر تن هر انسانی سیخ کند. اگر چه بی حسی موضعی که باعث می شود دست کم اتفاقاتی که داخل دهان در حال وقوع هستند را حس نکنیم تا حد زیادی از ترس و وحشت این فرآیند می کاهد اما همچنان افراد زیادی وجود دارند که ترس از این درمان ها چنان در جانشان رسوخ کرده که نمی توانند بر ترس و وحشت خود غلبه کرده و از بالا رفتن ضربان قلب و تبعات بعدی ناشی از آن جلوگیری کنند.

در چه مواردی درمان دندان پزشکی نیاز به بیهوشی دارد؟

  • دنتال فوبیا یا ادونتوفوبیا که یک ترس روانی از دندان‌پزشکی است و در دنیا رواج بسیاری دارد یکی از عواملی است که باعث می شود برخی افراد از دریافت به موقع درمان های دندانپزشکی محروم شوند. این بیماری باعث می شود افراد در زمان مناسب درمان های مورد نیاز را انجام نداده و به عفونت و دردهای شدید دندانی مبتلا شوند. مسائلی که هم درمان را پیچیده کرده و هم هزینه آن را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد.
  • یکی دیگر از عواملی که افراد را از مراجعه به دندان پزشک باز می دارد رفلکس گگ یا حالت تهوع شدید غیر قابل کنترل است که هنگامی که چیزی در دهان فرد بیمار قرار می گیرد به وی دست می دهد.
  • ترس از دندانپزشکی در کودکان نیز بسیار شایع است. یکی از دلایلی که موجب وحشت کودک از درمان های دندانپزشکی می شود ترساندن عمدی کودک توسط بزرگترهاست. بزرگترها گاهی برای کنترل کودکان آن ها را تهدید می کنند که اگر فلان کار را انجام بدهی به دندان پزشک می گویم دندانت را بکشد و این ترس ها رفته رفته در ضمیر ناخودآگاه قرار گرفته و تصویری که از مطب دندان پزشکی در ذهن وی شکل می گیرد یک محل وحشتناک است که در آن کودکان مورد تنبیه های دردناکی قرار می گیرند. علاوه بر این در کودکان زیر سه سال درک موقعیت و ثابت نشستن تا پایان عملیات درمان تقریبا غیر ممکن است بنابراین بیهوشی یا آرام کردن کودک برای درمان دندان های آسیب دیده کودک گریزناپذیر است.

راه حل چیست؟

برای این که افرادی که در حالت عادی امکان استفاده از خدمات دندان پزشکی مثل عصب کشی، پر کردن، ایمپلنت و ... را ندارند نیز بتوانند از درمان های دندان پزشکی بهره مند شده و به دردسر نیفتند ۲ روش وجود دارد: بیهوشی و سدیشن یا آرام بخشی! پزشک با توجه به شرایط بیمار و طول درمان تصمیم می گیرد که کدام روش را به کار بگیرد.

تفاوت بیهوشی و سدیشن

به طور کلی دو روش برای ایجاد شرایطی که بیمار درد را حس نکند وجود دارد:

بیهوشی عمومی

از این روش اغلب برای جراحی های دندان یا در موارد بسیار نادر برای افرادی که انجام خدمات دندان پزشکی با آرام بخشی برایشان میسر نیست استفاده می شود.

سدیشن یا آرام بخشی

آرام بخشی خود در ۳ سطح صورت می گیرد:

  1. آرام بخشی سطحی
    آرام بخشی سطحی اضطراب بیمار را از بین می برد اما هوشیاری و سطح آگاهی بیمار همچنان در حدی است که می تواند صحبت کند و به محرک ها پاسخ دهد. در این روش از بیمار خواسته می شود گازی که از جنس اکسید نیتروژن است را استنشاق کند. به این صورت که کلاهک کوچکی روی بینی بیمار قرار داده می شود و بیمار در حین درمان این گاز را استنشاق می کند.
  2. آرام بخشی متوسط
    این سطح از آرام بخشی بسته به موقعیت توسط داروی خوراکی یا از طریق تزریق وریدی یا عضلانی صورت می گیرد. در آرام بخشی متوسط بیمار می تواند به محرک ها واکنش نشان دهد. اما سطح ادراک درد و حتی سطح شنوایی و بویایی بیمار کاهش می یابد. یکی از عوارض جانبی آرام بخشی متوسط فراموشی است. بیمار اتفاقاتی که پس از تاثیر آرام بخش رخ می دهند را به یاد نخواهد آورد.
    آرام‌بخش وریدی:
    در این روش از آرام‌بخشی مواد آرام بخش از طریق تزریق وارد بدن می شود. سطح آرام بخشی با آرام بخشی از طریق داروی خوراکی تفاوتی ندارد و تفاوت از نظر زمان تاثیرگذاری است داروی خوراکی باید چند ساعت پیش از شروع درمان خورده شود در حالی که تزریق وریدی تاثیر فوری دارد.
    آرام‌بخش عضلانی:
    در این روش آرام بخشی که استفاده از آن در دندان پزشکی چندان هم رایج نیست تزریق در عضلات بازو یا عضلات بالای ران انجام می شود. این روش نیز سرعت تاثیر بالایی دارد و معمولا پس از ۵ دقیقه اثر می کند.
  3. آرام‌بخشی عمیق
    در این سطح از آرام‌بخشی کاهش هوشیاری بیمار به میزان بیشتری اتفاق می افتد. در آرام بخشی عمیق بیمار قادر به پاسخ گویی به محرک های کلامی یا فیزیکی و حتی تنفس بدون کمک نخواهد بود. آرام بخشی عمیق از طریق تزریق صورت می گیرد و تاثیر آن تا ساعت ها پس از انجام درمان خواهد بود.

هنوز نظری ثبت نشده.