اورجت چیست؟

اورجت چیست؟

اورجت دندان ها عبارت است از اختلاف افقی (جلو-عقب بودن) لبه دندان‌های پیشین فک بالا و پایین.

توجه داشته باشید که "اورجت" با "اوربایت" متفاوت است، آنها را با هم اشتباه نگیرید.

در شرایط طبیعی باید دندان‌های جلوی فک بالا با فاصله کمی (در حد ۲ میلی‌متر) جلوتر از دندان‌های فک پایین قرار گیرند. درصورتی‌که دندان‌های بالا بیش از این مقدار جلوتر باشد اصطلاحاً گفته می‌شود اورجت زیاد وجود دارد. اورجت دندان و جلو زدگی افقی زیاد دندان‌های پیشین فک بالا، نشانه‌ای از وجود مشکلات مال اکلوژن کلاس ۲ است. مال اکلوژن کلاس ۲ نسبتاً شایع بوده و بین ۱۵ تا ۲۰ درصد افراد جامعه مبتلا به آن می‌باشند.

به‌طورمعمول، اورجت به دلیل مشکلات اسکلتی در فک‌ها (رشد بیش‌ازحد فک بالا یا کمبود رشد فک پایین و یا ترکیبی از هر دو) رخ می‌دهد.

ولی باید در نظر گرفت که اورجت همچنین می‌تواند به دلایل و مشکلاتی دیگری مانند مشکلاتی دندانی مانند وجود دندان اضافی در فك بالا یا کمبود دندانی در فك پايين و بیرون‌زدگی دندان‌های بالا و یا به دلیل عادت‌های دهانی دوران کودکی مانند مکیدن انگشت شست یا استفاده طولانی‌مدت از بطری شیر و یا پستانک نیز رخ دهد.

جلو زدگی افقی زیاد دندان باعث می‌شود افراد در معرض خطر بیشتر بروز ضربه و شکسته شدن و آسیب دندان‌های جلوی بالا قرار گیرند. بالأخص اگر بیمار ورزش‌های شدید و برخوردی انجام دهد.

 

خلاصه نحوه درمان انواع این عارضه

بسته به‌شدت شرایط ناهنجاری، گزینه‌های مختلفی برای درمان اورجت وجود دارد:

درصورتی‌که مشکل فکی وجود نداشته باشد امکان اصلاح مشکلات و به‌هم‌ریختگی‌های دندانی و به دست آوردن جفت شدن صحیح دندان‌ها در هر سنی با ارتودنسی وجود دارد.

در صورت وجود مشکل فکی در صورت مراجعه بیمار در سن مناسب (قبل از بلوغ اسکلتی) ابتدا باید درمان اصلاح نقایص فکی انجام گیرد و سپس با درمان ارتودنسی مشکل دندان‌ها برطرف می‌گردد.

در صورت مراجعه در سن بالاتر نیز با جراحی فک و قرار گرفتن آن‌ها در موقعیت صحیح، جفت شدن ایده آل دندان‌های بالا و پایین به دست می‌آید و مشکلات دندان‌ها برطرف می‌گردد.

ولی اگر بیمار تمایلی به جراحی فک نداشته باشد، فقط دندان‌ها صاف می‌شوند اما به طریقه صحیح روی‌هم جفت نخواهند شد. (اصطلاحاً اکلوژن مناسب نخواهند داشت).

توجه داشته باشید درهرصورت بایستی عادت‌های نامناسب دهانی و بیماری‌های دیگر دهان و دندان قبل از درمان ارتودنسی برطرف شوند.

و در کل مهم نیست که چه نوع ناهنجاری یا مال اکلوژنی دارید، مهم است که در اسرع وقت مشکل خودتان را با یک متخصص ارتودنسي در میان بگذارید.

 

 چگونه بفهمیم اورجت زياد است؟

تنها ارتودنتیست می‌تواند مشخص کند آیا اورجت دارید یا خیر ولی برای بررسی اولیه دندان‌های خودتان یا کودکتان می‌توانید به چک‌لیست زیر رجوع کنید:

چک‌لیست بررسی احتمال وجود اورجت اضافي
  • آیا کودکتان را در هفت‌سالگی برای معاینه و چکاپ نزد ارتودنتیست نبرده‌اید؟
  • آیا در خانواده خود کسی از اقوام درجه اولتان سابقه اورجت دندانی داشته است؟
  • آیا زمانی که دهانتان را می‌بندید دندان‌های فک بالا خیلی جلوتر از دندان‌های فک پایین قرار می‌گیرند؟
  • آیا زمانی که دهانتان را می‌بندید دندان‌های پایینی با بافت لثه پشت دندان‌های بالایی تماس پیدا می‌کند؟
  • آیا درزمانی که دندان‌های فک بالا و پایین را به هم می‌رسانید دندان‌های عقبی و آسیاب به هم برخورد می‌کنند؟
  • آیا احساس می‌کنید فک بالایی شما بیش‌ازحد معمول رشد کرده است؟
  • آیا احساس می‌کنید فک پایینی شما کمتر از حد معمول رشد کرده است؟
  • آیا در هنگام غذا خوردن و گاز گرفتن مواد غذایی دچار مشکل هستید؟
  • آیا مفصل فکتان در هنگام غذا خوردن صدا می‌دهد یا درد می‌کند؟
  • آیا به دلیل جلو بودن دندان‌هایتان قادر به بستن کامل لب‌هایتان نیستید؟

اگر جواب تنها یکی از سؤالات بالا مثبت بود هر چه سریع‌تر برای تشخیص کامل‌تر به یک متخصص ارتودنسی مراجعه نمایید.

 

در صورت داشتن جلوزدگی اضافي چه باید کرد؟

درمان زودهنگام برای رفع مشکلات ارتودنسی بسیار بااهمیت است. بعدازاینکه احتمال دادید خودتان یا کودک دلبندتان مشکل ارتودنسی دارد، بایستی در اولین فرصت به یک متخصص ارتودنسی مراجعه نمایید تا تشخیص کاملی از مشکل صورت بگیرد و درمان در اولین فرصت شروع شود.

چراکه مشکلات ارتودنسی در صورت درمان نشدن بدتر و حادتر خواهند شد و درنتیجه اگر بتوان در آینده درمانی هم انجام داد، درمانی طولانی‌تر و پرهزینه‌تر خواهد بود.

 

عوارض، بیماری‌ها و مشکلات ناشی از جلوزدگی اضافی:

این‌که اورجت تنها یک مشکل مربوط به زیبایی است، یک تصور غلط است. اگرچه نگرانی اصلی بسیاری از افرادی که از ابتلا به اورجت رنج می‌برند ظاهر فیزیکی آن‌ها است، اما اورجت می‌تواند باعث به وجود آمدن طیف وسیعی از مشکلات سلامتی و مشکلات دندانی شود.

 

عوارض، بیماری‌ها و مشکلات ناشی از اورجت عبارت‌اند از:

  • مشکلات مربوط به زیبایی لبخند و صورت
  • افزایش احتمال سایش دندان‌ها
  • افزایش اختلال عملکرد مفاصل فک
  • افزایش مشکلات تکلم
  • افزایش مشکلات جویدن مواد غذایی
  • افزایش احتمال تروما و آسیب به دندان‌های پیشین
  • کاهش کیفیت زندگی فرد
  • کاهش عزت‌نفس فرد و افزایش مشکلات روحی و اجتماعی

 

افزایش بیماری‌های دهان و دندان

باوجود دندان‌های نامرتب، مراقبت‌های منظم دهان و دندان مانند مسواک زدن و کشیدن نخ دندان به‌طور مؤثر نمی‌تواند انجام شود و بیماری‌های دهان و دندان افزایش می‌یابد.

 

مشکل در جویدن مواد غذایی

این ناهنجاری همچنین می‌تواند در جویدن صحیح مواد غذایی نیز مشکل ایجاد کند.

 

مشکلات زیبایی و کاهش اعتمادبه‌نفس

دندان‌های روبه‌جلو یا به‌اصطلاح «دندان خرگوشی» باعث می‌شود که دندان‌های پیشین که نقش مهمی در زیبایی لبخند و صورت دارند به‌صورت نازیبا دیده شوند.

لب‌ها به‌طور کامل بر روی‌هم بسته نشوند و درنتیجه فرم و شکل صورت و لبخند نامطلوب و باعث کاهش زیبایی لبخند و صورت می‌گردد.

در بسیاری از این موارد با بیمارانی مواجه می‌شویم که به خاطر نازیبایی لبخندشان اعتمادبه‌نفس ندارند و سعی می‌کنند لبخندشان را بدزدند و با لب‌ها دندان‌های خود را بپوشانند.

علاوه بر اینها وجود ناهنجاری‌های فكي می‌تواند بر کیفیت زندگی فرد تأثیر بگذارد و باعث کاهش عزت‌نفس فرد شود.

دندان‌های جلو زده در کودکی ممکن است باعث مسخره شدن و اذیت و آزار کودک توسط دیگران شود و به همین دلیل اکنون پذیرفته‌شده است که انجام درمان اورجت اضافي، مزایای روانی و اجتماعی زیادی دارد.

 

خطر آسیب به دندان‌های پیشین

درمان جلو زدگی بیش‌ازحد دندان‌های پیشین به‌طور بالقوه خطر آسیب به آن‌ها را کاش می‌دهد.

افرادی که دارای بیش از ۳ میلی‌متر جلو زدگی و اورجت دندانی هستند، احتمال آسیب به دندان‌هایشان دو برابر بالاتر از افراد دیگر است.

تحقیقات اخیر نشان می دهند: «درمان ارتودنسی اولیه برای کودکان با دندان‌های جلو زده باعث کاهش میزان بروز آسیب به دندان‌های پیشین کودک می‌گردد».

 

شرایط دیگری که با «اورجت» اشتباه گرفته می‌شود

اورجت و اوربایت اضافي دو نوع از شایع‌ترین انواع مختلف مال اکلوژن می‌باشند. اوربایت اغلب با اورجت اشتباه گرفته می‌شود و اسم این دو نوع ناهنجاری اغلب به‌اشتباه به‌جای همدیگر استفاده می‌شوند.

اگرچه در هر دو وضعیت دندان‌های جلویی فک بالا درگیر هستند، اما تفاوت‌های زیادی بین این دو ناهنجاری وجود دارد.

توجه داشته باشید که در اوربایت میزان اختلاف عمودی (بالا و پایین بودن) لبه دندان‌های پیشین دو فک مطرح است، ولی در اورجت میزان اختلاف افقی (جلو و عقب بودن) لبه دندان‌های پیشین دو فک است.

بااینکه در بسیاری از بیماران اورجت شدید به‌صورت اوربایت عمیق دیده می‌شود. ولی لزوماً داشتن اورجت به معنی داشتن اوربایت نیست.

اوربایت همچنین در برخی موارد با اپن بایت اشتباه گرفته می‌شود در اپن بایت زمانی که بیمار دهان خود را می‌بندد دندان‌های پیشین دو فک به هم نمی‌رسند.

 

عوامل ایجاد اورجت

تعدادی از عوامل ژنتیکی و محیطی که ممکن است منجر به مال اکلوژن کلاس ۲ و اورجت شود:

  • عوامل اسکلتی: به‌طورکلی توافق می‌شود که اکثریت بیماران مبتلابه مال اکلوژن کلاس ۲ دارای درجه ای از عدم تعادل اسکلتی به شکل فک بالای جلوآمده یا فک پایین عقب‌رفته و یا اغلب، ترکیبی از این دو مورد می‌باشند.
  • عوامل دندانی: مانند تراکم و شلوغی دندانی، فاصله بین‌دندانی و وجود دندان‌های اضافی در فک بالا یا نبود بعضی از دندان‌های فک پایین
  • عوامل بافت نرم: مشکلات و ناهنجاری‌های لب، تله لب پایین، فشار زبانی
  • عادت‌های دهانی: مکیدن انگشت، فشار دادن دندان‌ها با زبان یا استفاده از شیشه شیر و پستانک

 

پیشگیری از ایجاد اورجت اضافی

تنها روش برای پیشگیری از اورجت و جلو آمدن فک بالا این است که تا جایی که می‌توان عوامل محیطی ایجاد اورجت را کاهش داد، به‌طور مثال:

والدین بایستی مراقب عادات فرزندان خود در حین رشد باشند و بایستی مطمئن شوند که کودکان عادات مضر مانند مکیدن انگشت، جویدن ناخن و استفاده از پستانک را ادامه نمی‌دهند.

اگر بعد از سن ۵ سالگی کودک به مکیدن انگشت خود ادامه داد یا عادات نامناسب دهانی مثل جویدن ناخن، مکیدن لب و زبان دارد بایستی به کمک ارتودنتیست جلوی این کار را بگیرید.

 

درمان کامل اورجت اضافی

برای درمان کامل اورجت در صورت وجود مشکلات فکی – اسکلتی می‌بایست بر اساس نوع مشکل اقدام به درمان کرد.

  • اگر مشکل فکی – اسکلتی مربوط به جلو بودن فک بالا است، باید فک بالا به عقب برده شود.
  • اگر مربوط به عقب بودن فک پایین است، فک پایین به جلو آورده شود.
  • اگر مربوط به هر دو فک است، هم فک بالا به عقب و هم فک پایین به جلو آورده شود.

اگر مشکلات مربوط به ناهنجاری فکی – اسکلتی باشد، بهتر است درمان قبل از بلوغ انجام شود. در غیر این صورت اگر بیمار بعد از بلوغ مراجعه نماید، احتمال جراحی به همراه ارتودنسی وجود دارد.

اگر ناهنجاری اورجت ناشی از مشکل دندانی باشد و

  • دندان‌های جلویی فک بالا به مقدار زیادی به سمت جلوآمده‌اند باید دندان‌های فک بالا به عقب برده شود.
  • دندان‌های جلویی فک پایین عقب هستند، باید آن‌ها را به جلو آورد.
  • در حالت ترکیبی، باید هم‌زمان دندان‌های هر دو فک تصحیح شود.

درصورتی‌که مشکل دندانی باشد به شرطی که مشکلات لثه‌ای وجود نداشته باشد،  می‌توان ناهنجاری بیمار را در هر سنی درمان نمود.

 

درمان اورجت زیادی قبل از بلوغ و رشد اسکلتی بیمار (مداخله زودهنگام)

مراجعه به‌موقع (قبل از رشد و بلوغ اسکلتی) برای درمان ارتودنسی کودکان بسیار اهمیت دارد، چراکه مراجعه دیر ممکن است گزینه‌های درمانی موجود، به‌ویژه تلاش برای اصلاح رشد فک‌ها بدون جراحی را محدود کند.

بهترین زمان برای کودکان، معمولاً قبل از رسیدن به اوج رشد و بلوغ اسکلتی خود، یعنی ۱۰ - ۱۱ سالگی برای دخترها و ۱۱ – ۱۳ سالگی برای پسرها است. قبل از رسیدن به اوج رشد کودکان، فک آن‌ها بیشترین قابلیت رشد و تغییر را دارد.

از سوی دیگر، شواهد اخیر نشان می‌دهد که انجام تمام و کمال درمان زودهنگام (درمان در مرحله اختلاط دندانی شیری با دائمی) مال اکلوژن کلاس ۲ ممکن است منجر به کاهش احتمال موفقیت درمان در بلندمدت شود.

به همین دلیل امروزه توصیه می‌شود فقط یک مرحله‌ای از درمان اورجت اضافی و مال اکلوژن کلاس ۲ در مراحل آخر اختلاط دندانی و یا ابتدای رشد دندان‌های دائمی بیمار انجام شود.

این زمان ایده آلی برای درمان ارتودنسی اکثریت بیماران مبتلا به کلاس ۲ است.

استثناهایی نیز در این مورد وجود دارد، به‌طور مثال اگر به علت جلو زدگی بیش‌ازحد دندان‌ها خطر و ریسک ضربه ناگهانی به دندان‌های پیشین باشد و یا اگر کودک در مدرسه به خاطر ظاهرش مورد آزار و اذیت هم‌سن‌وسالان خود قرار می‌گیرد بهتر است که برای این بیماران، درمان زودهنگام انجام شود.

هرگونه عادت دندانی باید قبل از درمان ارتودنسی به‌طور کامل متوقف شود، در غیر این صورت درمان ممکن است پس از اتمام درمان نتیجه ندهد یا ناهنجاری دوباره عود کند.

درمان اولیه زودهنگام اورجت عبارت است از درمان ارائه‌شده در زمان اختلاط دندانی، معمولاً بین سن ۷-۹ سالگی. به این نوع درمان همچنین درمان دومرحله‌ای نیز گفته می‌شود که در آن مرحله دوم درمان جداگانه و زمانی اتفاق می‌افتد که تمام دندان‌های دائمی بیمار رشد نموده باشد.

درمان دیرهنگام یا درمان تک‌مرحله‌ای، یک دوره درمان جامع انجام‌شده در دندان دائمی بین ۱۲-۱۴ سالگی است.

درمان اولیه زودهنگام برای جلوگیری از آسیب‌های شدید به دندان‌های پیشین جلو زده کودک و یا بهبود مشکلات روحی در مقابل اذیت و آزار هم‌سن‌وسالان در مدرسه توصیه می‌شود.

همچنین ادعا شده است که درمان اولیه زودهنگام می‌تواند منجر به نتایج فوق‌العاده‌ای ازلحاظ بهره‌وری، بهبود درمان قطعی و کارایی شود و نتیجه نهایی درمانی موفق‌تر خواهد بود.

ولی باید توجه کرد که بررسی‌ها همچنین نشان می‌دهد که در پایان درمان اورجت اضافی هیچ تفاوت معنی‌داری بین انواع روش‌های درمانی و زمان شروع درمان وجود ندارد و نتیجه همه درمان‌ها یکسان بوده است به‌جز اینکه کودکانی که تحت درمان اولیه زودهنگام قرار گرفتند، میزان بروز تروما و آسیب به دندان‌های پیشین آن‌ها کاهش می‌یابد.

البته این مطالعات میزان زمان درمان و هزینه‌های درمانی و موارد دیگر درمان را در نظر نگرفته‌اند.

 

درمان اورجت زیادی بعد از بلوغ و رشد اسکلتی بیمار (مداخله دیرهنگام)

در بیماران بالغ، ناهنجاری اسکلتی توسط ارتودنسی کاموفلاژ (جبرانی) و یا جراحی فک تصحیح می‌گردد تا بدین ترتیب نتیجه‌ای بهتر به لحاظ زیبایی و عملکرد (عملکرد دهان و دندان) به دست آید.

 

استفاده نکردن از روش‌های درمانی و پذیرش اورجت زیادی

در مواردی که مشکل خفیف باشد و با سایر علائم در ارتباط با مشکلات مفصل گیجگاهی، وضعیت نامناسب عضلات صورت، یا قرارگیری نامناسب دندان‌ها در دهان همراه نباشد، اورجت زیادی به حال خود رها می‌شود و فقط اصلاحات محدودی در دندان‌ها ایجاد می‌گردد.

این شرایط به‌طور خاص در افراد بزرگ‌سالی مشاهده می‌شود که با مشکل پیش‌آمدگی دندان‌های خود به‌خوبی کنار آمده‌اند.

 

اورجت

اورجت

درمان اورجت زیادی با ارتودنسی

در بعضی بیماران بیرون‌زدگی دندان‌های فک بالا به خاطر مشکلات فک یا از دست دادن دندان‌ها نیست، بلکه درواقع قرارگیری نامناسب دندان‌های عقب دهان و موقعیت نامناسب آن‌ها باعث ایجاد این مشکل شده است.

درمان ارتودنسی به‌تنهایی می‌تواند یک انتخاب ایده آل برای حل مشکل ایجادشده این افراد باشد.

 

جراحی فک

اختلاف فک بالا و پایین در برخی بیماران آن‌چنان زیاد است که تنها با درمان‌های ارتودنسی تنها قابل‌درمان نیستند.

در مواردی که فک پایین یک بیمار بالغ به‌اندازه کافی به جلو رشد پیدا نکرده باشد، یا در کودکانی که مشکل عدم رشد فک وجود دارد، ممکن است جهت رسیدن به نتیجه مطلوب، جراحی فک لازم باشد.

در جراحی فک (جراحی ارتوگناتیک، ارتوسرجری) وضعیت استخوان فک بیمار اصلاح‌شده و با توجه به شرایط دندان‌ها، نحوه قرارگیری آن‌ها بر روی‌هم تنظیم گردد.

روش جراحی می‌تواند بهترین روش درمانی در این شرایط باشد و مناسب‌ترین نتایج را ازنظر ظاهری به همراه داشته باشد.

جراحی ارتوگناتیک اورجت شدید به‌طورکلی در داخل دهان انجام می‌شود بدین معنی که هیچ جای زخم قابل‌مشاهده‌ای درنتیجه ارتوسرجری بر روی صورت بیمار وجود نخواهد داشت.

طی عمل جراحی فک ممکن است فک بالایی جابه‌جا شود و یا فک پایینی به سمت جلو حرکت داده شود. در برخی از موارد ممکن است لازم باشد هردوی این کارها به‌طور هم‌زمان انجام شوند.

پیش و پس از جراحی در بیشتر موارد از بریس‌های دندانی استفاده می‌شود که باید به مدت ۹ تا ۱۸ ماه استفاده شوند. این ابزارها به‌منظور مرتب کردن و ردیف کردن دندان‌ها ضروری می‌باشند.

جراحی اورجت اضافی معمولاً در بیمارستان و تحت بیهوشی عمومی انجام می‌گیرد. پس از عمل نیاز به یک تا دو روز بستری خواهد بود.

 

ابزارهای مورداستفاده در درمان ارتودنسی اورجت زیادی
  • بریس های ارتودنسی

برای اصلاح اورجت زیادی و مال اکلوژن کلاس ۲ نوع ۱ فقط از طریق جابه‌جایی دندان‌ها و به عقب راندن دندان‌های جلویی فک بالا می‌توان از ابزارهای ارتودنسی (بریس) ثابت به‌تنهایی و یا در ترکیب با کشیدن دندان‌ها یا استفاده از ابزار مینی اسکرو، ایمپلنت و یا تکیه‌گاه‌های موقت استفاده نمود.

در درمان با بریس، دندان‌ها به‌آرامی به موقعیت مناسب‌تر حرکت می‌کنند.

بریس های ثابت، چه بریس سنتی و چه بریس سرامیکی شفاف یا براکتهای سلف لیگیت مثل دیمون گزینه‌های رایجی برای درمان بیماران در سنین کودکی و بزرگ‌سالی هستند.

یکی از گزینه‌های محبوب برای درمان اورجت زیادی استفاده از بریس لینگوال است که مانند بریس های سنتی عمل می‌کند اما پشت دندان‌ها قرار می‌گیرد و برای سایرین قابل‌مشاهده نیست.

در مواردی که بیمار دچار ناهنجاری شدید نباشد می‌توان از اینویزیلاین نیز برای درمان اورجت زیادی استفاده کرد.

ارتودنتیست برنامه درمان را مطابق با شرایط هر بیمار تعیین خواهد کرد و بهترین گزینه را به شما توصیه خواهد نمود.

 

  • کش‌های لاستیکی

کش‌های لاستیکی، دندان‌های فک بالا را به پایین یا برعکس متصل می‌کنند. چگونگی قرار دادن کش به نحوه‌ی تغییر حرکت دندان‌ها و فک که مدنظر پزشک است، بستگی دارد.

در صورتی که بیمار مشکل اورجت زیادی داشته باشد، کش لاستیکی به صورتی بسته می‌شود تا فک پایینی جلو بیاید و فک بالایی عقب برود.

از کش‌های لاستیکی در مواردی استفاده می‌شود که مشکل اورجت خفیف است. در موارد شدید از راه‌های دیگری برای هدایت رشد دندان‌ها و فک استفاده می‌شود.

 

  • استفاده از فنر

درصورتی‌که مشکل اورجت بیمار شدید باشد، از فنر یا اسپرینگ و کویلهای مخصوص ارتودنسی که در داخل دهان قرار می‌گیرد به همراه بریس، استفاده می‌شود.

این فنر به‌طور مداوم در حال فشار واردکردن به دندان‌ها است و باز و بسته کردن دهان موجب واردکردن فشار بیشتر به دندان‌ها نیز می‌شود.

از این فنرها در موارد شدید اورجت استفاده می‌شود، زمانی که فاصله بین دندان‌های فک بالا و پایین به حدی است که می‌توانید زبان خود را از بین دندان‌ها بیرون بیاورید.

فنر در مقایسه با کش لاستیکی فشار بیشتری وارد می‌کند و درنتیجه به روند درمان سرعت می‌دهد.

 

  • کشیدن دندان

یکی از روش‌های درمان معمول برای اصلاح مشکل اورجت زیادی، ایجاد فضای کافی در تاج دندان بر روی فک با کشیدن دندان‌های آسیاب کوچک و سپس جمع‌کردن دندان‌های جلوی دهان می‌باشد.

این روش درمانی بیشتر برای بزرگ‌سالان کاربرد دارد. مثال‌هایی از کاربرد این روش درمانی عبارت‌اند از:

  • فک بالایی بیمار به‌اندازه کافی بزرگ نیست تا تمامی دندان‌های دائمی را در خود نگه دارد.
  • اندازه فک پایین بیمار، به دلیل دندان غایب یا دندان کامل رشد نکرده و یا ازدست‌داده‌شده، کوچک‌تر می‌باشد.

باید توجه داشت این درمان در مواردی به کار می‌رود که ظاهر چهره و لبخند بیمار با کشیدن دندان‌های آسیاب کوچک بهتر شود.

 

  • ارتودنسی به همراه جایگزینی دندان‌ها

جلو زدگی شدید دندان‌ها گاهی اوقات به خاطر مشکلات اسکلتی درنتیجه رشد نامناسب فک‌ها یا کوتاه بودن طول تاج دندان به دلیل از دست دادن بعضی دندان‌ها همچون دندان آسیاب کوچک دوم در دهان ایجاد می‌شود.

در این روش به‌جای کشیدن دندان‌ها و جمع‌کردن ناحیه جلوی فک، از درمان ارتودنسی برای باز کردن فضای مناسب در دهان برای جایگزینی دندان‌های ازدست‌رفته استفاده می‌شود.

به‌این‌ترتیب طول تاج دندان‌ها افزایش‌یافته و با از بین رفتن جلو زدگی بیش‌ازحد دندان‌ها روی فک بالا، دندان‌های فرد در موقعیت مناسب قرار می‌گیرند.

امروزه برای جایگزینی دندان‌های ازدست‌رفته می‌توان از روش‌های کاشت ایمپلنت استفاده کرد.

 

  • اپلاینسها و ابزارهای فانکشنال

اپلاینسها و ابزارهای فانکشنال یا کارکردی ارتودنسی، طیف وسیعی از ابزارهای ثابت یا متحرکی هستند که بر عضلات کنترل‌کننده موقعیت و عملکرد فک‌ها و انتقال‌دهنده‌های نیرو به دندان‌ها و استخوان‌های پایه تأثیر می‌گذارند.

نتیجه استفاده از ابزارهای فانکشنال در درمان اورجت زیادی و مال اکلوژن، تغییرات اسکلتی و دندانی می‌گردد که منجر به کاهش جلو زدگی دندان‌ها و اصلاح رابطه بین فک و دهان و دندان‌ها می‌شود.

 

  • ابزار ارتودنسی تویین بلاک (Twin Block)

ابزار ارتودنسی تویین بلاک در اغلب درمان‌های اورجت زیادی مورداستفاده قرارگرفته است.

در مطالعه‌ای مقایسه تویین بلاک با سایر تجهیزات فانکشنال، ابزار ارتودنسی تویین بلاک کاهش قابل‌توجهی در اختلاف پایه اسکلتی را روی اورجت نهایی ایجاد نموده است.

و همچنین نشان داده‌شده است که ابزار ارتودنسی تویین بلاک باعث تغییرات مفید بالینی در بافت نرم دهان می‌شود.

ولی در مورد تغییرات اورجت نهایی هیچ تفاوت فاحشی بین ابزارهای فانکشنال گزارش نشده است.

 

  • ابزار ارتودنسی هربست (Herbst)

ابزار ارتودنسی هربست، ابزاری ثابت است که باعث رشد فک پایین شده و فاصله‌ای افقی فک بالا و پایین را کاهش می‌دهد.

این ابزار می‌تواند جهت بهبود وضعیت اورجت اضافی در کودکانی که نیاز به تغییرات دندانی و ساختاری دارند، مورداستفاده قرار گیرد.

این ابزار همچنین می‌تواند به ابزارهای اضافی مانند پیچ اتساع ارتودنسی برای گسترش قوس دندان مجهز شود.

میزان موفقیت ابزار ارتودنسی هربست که اغلب به‌عنوان ابزار «بدون نیاز به همکاری» محسوب می‌شود، در مقایسه با بلوک دوقلو یا تویین بلاک در تحقیقات بسیار بالاتر گزارش‌شده است.

بنابراین استفاده از ابزار هربست ممکن است در بیمارانی که مشکل همکاری دارند در نظر گرفته شود.

بااین‌حال، باید توجه داشت که ابزار ارتودنسی هربست به‌مراتب گران‌تر و میزان خرابی ابزار به‌مراتب بیشتر است.

 

  • هدگیر ارتودنسی

از هدگیر ارتودنسی برای ممانعت از رشد فک بالا یا حفظ موقعیت و یا عقب بردن دندان‌های فک بالا در سن رشد در بیمارانی که فک بالای جلو، صورت کشیده و یا فک پایین عقب‌رفته دارند استفاده می‌شود.

هدگیر ارتودنسی از طریق اتصال مستقیم به باندهای روی دندان‌ها و یا به‌وسیله اسپلینت یا ابزارهای فانکشنال فک به دندان‌ها و استخوان‌های پایه فک، کشش خارج دهانی اعمال می‌کند و موجب تغییرات دندانی و اسکلتی می‌شود و از این طریق رشد فک بالا را محدود و آن را با فک پایین منطبق می‌کند.

امروزه پیچ‌های داخل استخوانی (مینی‌اسکرو) و دستگاه‌های داخل دهانی با کارکرد مشابه در برخی موارد جایگزین هدگیر ارتودنسی می‌توانند بشوند هرچند که در همه موارد به‌خوبی هدگیر عمل نمی‌نمایند.

 

چه کسی باید درمان اورجت اضافی را انجام دهد؟

ارتودنسی و در اینجا درمان اورجت اضافی حتماً باید توسط متخصص ارتودنسی (ارتودنتیست) صورت گیرد. به دلیل سخت و پیچیده بودن فرایند درمان مشکلات ارتودنسی، متخصصان این رشته به‌طور ویژه سه سال در مورد ارتودنسی آموزش تخصصی دیده اند.

درمان مشکلات ارتودنسی نیازمند تشخیص دقیق عامل به وجود آورنده مشکلات و طرح‌ریزی دقیق درمان بر اساس آن است.

برخی از درمانهای ارتودنسی غیرقابل‌برگشت هستند مثل کشیدن دندان و جراحی فک و درصورتی‌که توسط افراد غیر مجرب انجام شوند، ممکن است حتی ارتودنتیست هم دیگر نتواند در مورد آن کاری انجام دهد.

ارتودنتیست با بررسی عوامل مختلف مانند مشکلات رفتاری و عادت دندانی، مشکلات مربوط به رویش دندان‌ها، ساختار صورت، نوع روابط بین دندان‌ها و فک‌ها، با دقت حداکثر، عامل به وجود آورنده اختلال را تشخیص داده و بر اساس آن اقدام به طرح‌ریزی درمان می‌نماید.

 

مراقبت‌های پس از درمان اورجت زیادی

چه در حین درمان و چه بعد از درمان‌های ارتودنسی حتماً باید موارد بهداشتی دهان و دندان را بیش‌از پیش رعایت کنید تا از پوسیدگی دندان‌ها جلوگیری شود.

بهتر است موارد زیر را حتماً در برنامه بهداشتی دهان و دندان خود قرار دهید:

  • کشیدن نخ دندان و مسواک زدن دو بار در روز
  • استفاده از دهان‌شویه آنتی باکتریال
  • پرهیز از خوردن مواد غذایی سفت و چسبنده در حین درمان

درنهایت نیز پس از مرتب و ردیف شدن دندان‌ها برای نگه‌داشتن آن‌ها در موقعیت جدید بایستی از پلاک نگهدارنده (ریتینر) استفاده کنید.

 

هزینه اصلاح و درمان اورجت زیادی

عوامل و فاکتورهای متعددی در تعیین هزینه ارتودنسی مؤثر است. عواملی مانند شدت مشکل، نوع درمان و وسایل موردنیاز و طول مدت درمان در تعیین هزینه درمان مؤثر هستند.

بدون شک، جراحی فک از کشیدن دندان و یا ترکیب آن با ارتودنسی دندان گران‌تر خواهد بود

البته شما می‌توانید با اقدام به درمان و اصلاح مشکل ارتودنسی خود یا کودک خود در سنین کم، از هزینه‌های درمان خود بکاهید.

استخوان‌ها و دندان‌های کودکان منعطف‌تر بوده و سریع‌تر از بزرگ‌سالان قابل‌درمان و اصلاح می‌باشد؛ اما بااین‌حال درمان و اصلاح مشکلات ارتودنسی در هر سنی ممکن است.

هنوز نظری ثبت نشده.